കോഴ്‌സ് 8—കഥ

റോമൻ പനി___________________________ലിറ്റ്കോഴ്‌സ് 8 എന്ന താളിലേക്ക് മടങ്ങുക.
എഡിത്ത് വാർട്ടൺ എഴുതിയത്

മേശയിൽ നിന്ന് ഉച്ചഭക്ഷണം കഴിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കെ, പ്രായപൂർത്തിയായതും എന്നാൽ നന്നായി പരിപാലിക്കപ്പെടുന്നതുമായ രണ്ട് അമേരിക്കൻ സ്ത്രീകൾ റോമൻ റെസ്റ്റോറന്റിന്റെ ഉയർന്ന ടെറസിലൂടെ കടന്നുപോയി, അതിന്റെ പാരപെറ്റിൽ ചാരി, ആദ്യം പരസ്പരം നോക്കി, തുടർന്ന് പാലറ്റൈനിന്റെയും ഫോറത്തിന്റെയും വിശാലമായ മഹത്വങ്ങളിലേക്ക്, അവ്യക്തവും എന്നാൽ ദയാലുവായതുമായ അംഗീകാരത്തിന്റെ അതേ പ്രകടനത്തോടെ.

അവർ അവിടെ ചാരിയിരിക്കുമ്പോൾ താഴെയുള്ള കോർട്ടിലേക്ക് നയിക്കുന്ന പടികളിൽ നിന്ന് ഒരു പെൺകുട്ടിയുടെ ശബ്ദം സന്തോഷത്തോടെ ഉയർന്നു കേട്ടു. "ശരി, എങ്കിൽ വരൂ," അത് അവരോടല്ല, മറിച്ച് ഒരു അദൃശ്യ കൂട്ടുകാരനോടാണ് നിലവിളിച്ചത്, "നമുക്ക് ചെറുപ്പക്കാർ നെയ്തെടുക്കാൻ വിടാം," പുതിയൊരു ശബ്ദം മറുപടിയായി ചിരിച്ചു: "ഓ, നോക്കൂ, ബാബ്സ്, നെയ്തെടുക്കുന്നില്ല -" "ശരി, ഞാൻ ആലങ്കാരികമായി ഉദ്ദേശിച്ചത്," ആദ്യത്തേതിൽ വീണ്ടും ചേർന്നു. "എല്ലാത്തിനുമുപരി, നമ്മുടെ പാവപ്പെട്ട മാതാപിതാക്കൾക്ക് നമ്മൾ കൂടുതൽ ചെയ്യാൻ വിട്ടിട്ടില്ല..." ആ ഘട്ടത്തിൽ പടിക്കെട്ടുകളുടെ തിരിവ് സംഭാഷണത്തെ വിഴുങ്ങി.

ആ രണ്ടു സ്ത്രീകളും വീണ്ടും പരസ്പരം നോക്കി, ഇത്തവണ ഒരു നാണക്കേടിന്റെ പുഞ്ചിരിയോടെ, ചെറുതും വിളറിയതുമായ സ്ത്രീ തലയാട്ടി ചെറുതായി നിറം പിടിപ്പിച്ചു.

"ബാർബറ!" അവൾ പിറുപിറുത്തു, പടിക്കെട്ടിലെ പരിഹാസ ശബ്ദത്തിന് ശേഷം കേൾക്കാത്ത ഒരു ശാസന അയച്ചു.

കറുത്ത പുരികങ്ങളുടെ ബലത്തിൽ ഉറച്ചു നിൽക്കുന്ന ചെറിയ മൂക്കും, തടിച്ച ശരീരവും, ഉയർന്ന നിറവുമുള്ള മറ്റേ സ്ത്രീ, നർമ്മം കലർന്ന ഒരു ചിരി ചിരിച്ചു. "നമ്മുടെ പെൺമക്കൾ നമ്മളെക്കുറിച്ച് അങ്ങനെയാണ് ചിന്തിക്കുന്നത്."

അവളുടെ കൂട്ടുകാരി ഒരു നിന്ദ്യമായ ആംഗ്യത്തിലൂടെ മറുപടി പറഞ്ഞു. "നമ്മളെ വ്യക്തിപരമായിട്ടല്ല. നമ്മൾ അത് ഓർക്കണം. അത് അമ്മമാരുടെ കൂട്ടായ ആധുനിക ആശയം മാത്രമാണ്. നിങ്ങൾ കണ്ടോ—" പകുതി കുറ്റബോധത്തോടെ അവൾ തന്റെ മനോഹരമായി ഘടിപ്പിച്ച കറുത്ത ഹാൻഡ്‌ബാഗിൽ നിന്ന് രണ്ട് നേർത്ത നെയ്റ്റിംഗ് സൂചികൾ കടന്ന് കടും ചുവപ്പ് പട്ടിന്റെ ഒരു വളച്ചൊടിച്ചു. "ഒരിക്കലും അറിയില്ല," അവൾ പിറുപിറുത്തു. "പുതിയ സംവിധാനം തീർച്ചയായും നമുക്ക് കൊല്ലാൻ ധാരാളം സമയം തന്നിട്ടുണ്ട്; ചിലപ്പോൾ ഞാൻ ഇത് നോക്കുമ്പോൾ പോലും ക്ഷീണിതനാകും." അവളുടെ ആംഗ്യ ഇപ്പോൾ അവരുടെ കാൽക്കൽ കാണുന്ന അതിശയകരമായ കാഴ്ചയിലേക്ക് തിരിച്ചു.

ആ കറുത്ത സ്ത്രീ വീണ്ടും ചിരിച്ചു, അവർ രണ്ടുപേരും ആ കാഴ്ചയിലേക്ക് വീണ്ടും തിരിഞ്ഞു, നിശബ്ദമായി അത് ചിന്തിച്ചു, റോമൻ ആകാശത്തിന്റെ വസന്തകാല പ്രഭയിൽ നിന്ന് കടമെടുത്തതാകാവുന്ന ഒരുതരം വ്യാപിച്ച ശാന്തതയോടെ. ഉച്ചഭക്ഷണ സമയം വളരെ കഴിഞ്ഞിരുന്നു, ഇരുവരും വിശാലമായ ടെറസിന്റെ അവസാനം തങ്ങൾക്കുള്ളിലായിരുന്നു. അതിന്റെ എതിർ അറ്റത്ത്, പരന്നുകിടക്കുന്ന നഗരത്തിലേക്ക് ഒരു നീണ്ട നോട്ടത്താൽ തടഞ്ഞുനിർത്തപ്പെട്ട കുറച്ച് ഗ്രൂപ്പുകൾ ഗൈഡ് പുസ്തകങ്ങൾ ശേഖരിക്കുകയും ടിപ്പുകൾക്കായി പരതുകയും ചെയ്തു. അവസാനത്തെ ആളുകൾ ചിതറിപ്പോയി, രണ്ട് സ്ത്രീകളും വായുസഞ്ചാരമുള്ള ഉയരത്തിൽ ഒറ്റയ്ക്കായിരുന്നു.

"ശരി, നമ്മൾ ഇവിടെ തന്നെ നിൽക്കരുതെന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലാകുന്നില്ല," ഉയർന്ന നിറവും ഊർജ്ജസ്വലവുമായ പുരികങ്ങളുള്ള സ്ത്രീ മിസിസ് സ്ലേഡ് പറഞ്ഞു. ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ട രണ്ട് കൊട്ട കസേരകൾ അടുത്തുണ്ടായിരുന്നു, അവൾ അവയെ പാരപെറ്റിന്റെ കോണിലേക്ക് തള്ളിയിട്ടു, ഒന്നിൽ സ്വയം ഉറപ്പിച്ചു, പാലറ്റൈനിലേക്കുള്ള അവളുടെ നോട്ടം. "എല്ലാത്തിനുമുപരി, ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും മനോഹരമായ കാഴ്ച ഇപ്പോഴും ഇതാണ്."

"എനിക്ക് അത് എപ്പോഴും അങ്ങനെയായിരിക്കും," അവളുടെ സുഹൃത്ത് ശ്രീമതി ആൻസ്ലി സമ്മതിച്ചു, "എന്നിൽ" ഒരു ചെറിയ സമ്മർദ്ദത്തോടെ, മിസിസ് സ്ലേഡ് അത് ശ്രദ്ധിച്ചെങ്കിലും, പഴയകാല കത്ത് എഴുത്തുകാരുടെ ക്രമരഹിതമായ അടിവരകൾ പോലെ ഇത് വെറും യാദൃശ്ചികമല്ലേ എന്ന് ചിന്തിച്ചു.

"ഗ്രേസ് ആൻസ്ലി എപ്പോഴും പഴഞ്ചൻ ആയിരുന്നു," അവൾ ചിന്തിച്ചു; ഒരു ഭൂതകാല പുഞ്ചിരിയോടെ ഉറക്കെ കൂട്ടിച്ചേർത്തു: "നമുക്ക് രണ്ടുപേർക്കും വർഷങ്ങളായി പരിചയമുള്ള ഒരു കാഴ്ചയാണിത്. ഞങ്ങൾ ആദ്യമായി ഇവിടെ കണ്ടുമുട്ടിയപ്പോൾ ഞങ്ങളുടെ പെൺകുട്ടികൾ ഇപ്പോഴുള്ളതിനേക്കാൾ ചെറുപ്പമായിരുന്നു. ഓർമ്മയുണ്ടോ!"

"ഓ, അതെ, എനിക്ക് ഓർമ്മയുണ്ട്," മിസ്സിസ് ആൻസ്ലി അതേ നിർവചിക്കാനാവാത്ത സമ്മർദ്ദത്തോടെ പിറുപിറുത്തു - "ആ ഹെഡ്-വെയിറ്റർ ആശ്ചര്യപ്പെടുകയാണ്," അവൾ ഇടയ്ക്കു പറഞ്ഞു. തന്നെക്കുറിച്ചും ലോകത്തിലെ അവളുടെ അവകാശങ്ങളെക്കുറിച്ചും അവളുടെ കൂട്ടുകാരിയേക്കാൾ അവൾക്ക് വളരെ കുറച്ച് ഉറപ്പുണ്ടായിരുന്നുവെന്ന് വ്യക്തമാണ്.

"അവന്റെ സംശയം ഞാൻ മാറ്റും," മിസ്സിസ് സ്ലേഡ് പറഞ്ഞു, മിസ്സിസ് ആൻസ്ലിയുടേത് പോലെ ആഡംബരപൂർണ്ണമായി കാണപ്പെടുന്ന ഒരു ബാഗിലേക്ക് കൈ നീട്ടി. ഹെഡ് വെയ്റ്ററോട് ഒപ്പിട്ടുകൊണ്ട്, താനും തന്റെ സുഹൃത്തും റോമിന്റെ പഴയ പ്രണയികളാണെന്നും, ഉച്ചകഴിഞ്ഞ് കാഴ്ചയിൽ താഴേക്ക് നോക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നുവെന്നും - അതായത്, അത് സേവനത്തെ തടസ്സപ്പെടുത്തുന്നില്ലെങ്കിൽ! ഹെഡ് വെയ്റ്റർ, അവളുടെ ഗ്രാറ്റുവിറ്റിക്ക് മുന്നിൽ തലകുനിച്ചുകൊണ്ട്, സ്ത്രീകളെ ഏറ്റവും സ്വാഗതം ചെയ്യുമെന്നും, അത്താഴത്തിന് അവർ ഇറങ്ങിയാൽ കൂടുതൽ സന്തോഷമുണ്ടാകുമെന്നും ഉറപ്പുനൽകി. ഒരു പൂർണ്ണചന്ദ്ര രാത്രി, അവർ ഓർക്കും....

മിസിസ് സ്ലേഡിന്റെ കറുത്ത പുരികങ്ങൾ ഒന്നിച്ചുചേർന്നു, ചന്ദ്രനെക്കുറിച്ചുള്ള പരാമർശങ്ങൾ അസ്ഥാനത്താണെന്നും അവയ്ക്ക് ഇഷ്ടപ്പെടാത്തതാണെന്നും തോന്നി. പക്ഷേ ഹെഡ് വെയ്റ്റർ പിൻവാങ്ങുമ്പോൾ അവൾ മുഖം ചുളിച്ചു പുഞ്ചിരിച്ചു. "ശരി, എന്തുകൊണ്ട് പാടില്ല! നമുക്ക് അതിലും മോശമായേക്കാം. പെൺകുട്ടികൾ എപ്പോൾ തിരിച്ചുവരുമെന്ന് അറിയില്ല എന്ന് ഞാൻ കരുതുന്നു. എവിടെ നിന്നാണ് തിരിച്ചുവരുന്നതെന്ന് നിങ്ങൾക്കറിയാമോ? എനിക്കറിയില്ല!"

മിസ്സിസ് ആൻസ്ലി വീണ്ടും ചെറുതായി മുഖം ചുളിച്ചു. "എംബസിയിൽ വെച്ച് നമ്മൾ കണ്ടുമുട്ടിയ ആ യുവ ഇറ്റാലിയൻ വൈമാനികർ അവരെ ടാർക്വിനിയയിലേക്ക് ചായ കുടിക്കാൻ ക്ഷണിച്ചു എന്ന് ഞാൻ കരുതുന്നു. അവർ കാത്തിരിക്കാനും ചന്ദ്രപ്രകാശത്തിൽ തിരിച്ചെത്താനും ആഗ്രഹിക്കുമെന്ന് ഞാൻ കരുതുന്നു."

"ചന്ദ്രപ്രകാശം - ചന്ദ്രപ്രകാശം! ഇപ്പോഴും അതിന് എത്ര വലിയ പങ്കുണ്ട്. നമ്മളെപ്പോലെ തന്നെ അവയും വികാരഭരിതരാണെന്ന് നിങ്ങൾ കരുതുന്നുണ്ടോ?"

"അവ എന്താണെന്ന് എനിക്ക് ഒട്ടും അറിയില്ല എന്ന നിഗമനത്തിൽ ഞാൻ എത്തിയിരിക്കുന്നു," മിസ്സിസ് ആൻസ്ലി പറഞ്ഞു. "ഒരുപക്ഷേ ഞങ്ങൾക്ക് പരസ്പരം കൂടുതലൊന്നും അറിയില്ലായിരുന്നു."

"ഇല്ല, ഒരുപക്ഷേ ഞങ്ങൾ ചെയ്തില്ലായിരിക്കാം."

അവളുടെ സുഹൃത്ത് നാണത്തോടെ അവളെ നോക്കി. "നീ വികാരഭരിതനാണെന്ന് ഞാൻ ഒരിക്കലും കരുതാൻ പാടില്ലായിരുന്നു, അലിഡ."

"ശരി, ഒരുപക്ഷേ ഞാൻ അങ്ങനെയായിരുന്നില്ല." മിസ്സിസ് സ്ലേഡ് പിന്നോട്ട് നോക്കുമ്പോൾ തന്റെ മൂടികൾ വരച്ചു; കുട്ടിക്കാലം മുതൽ അടുപ്പത്തിലായിരുന്ന രണ്ട് സ്ത്രീകൾ, പരസ്പരം എത്രമാത്രം അറിയാമെന്ന് കുറച്ച് നിമിഷങ്ങൾ പ്രതിഫലിപ്പിച്ചു. ഓരോരുത്തരുടെയും പേരിനൊപ്പം, തീർച്ചയായും, ഒരു ലേബൽ ഒട്ടിക്കാൻ തയ്യാറായിരുന്നു; ഉദാഹരണത്തിന്, മിസ്സിസ് ഡെൽഫിൻ സ്ലേഡ് സ്വയം പറയുമായിരുന്നു, അല്ലെങ്കിൽ അവളോട് ചോദിക്കുന്ന ആരോടെങ്കിലും, ഇരുപത്തിയഞ്ച് വർഷം മുമ്പ് മിസ്സിസ് ഹോറസ് ആൻസ്ലി അതിമനോഹരിയായിരുന്നുവെന്ന് - ഇല്ല, നിങ്ങൾ അത് വിശ്വസിക്കില്ലേ! എന്നിരുന്നാലും, തീർച്ചയായും, ഇപ്പോഴും ആകർഷകയും വ്യത്യസ്തയുമായിരുന്നു.... ശരി, ഒരു പെൺകുട്ടി എന്ന നിലയിൽ അവൾ അതിമനോഹരിയായിരുന്നു; അവളുടെ മകൾ ബാർബറയേക്കാൾ വളരെ സുന്ദരിയായിരുന്നു, പുതിയ മാനദണ്ഡങ്ങൾക്കനുസരിച്ച് ബാബ്സിന് തീർച്ചയായും കൂടുതൽ ഫലപ്രദവുമായിരുന്നു - അവർ പറയുന്നതുപോലെ, കൂടുതൽ പ്രാധാന്യം ഉണ്ടായിരുന്നു. മാതാപിതാക്കൾ എന്ന നിലയിൽ ആ രണ്ട് ശൂന്യതകളോടെ അവൾക്ക് അത് എവിടെ ലഭിച്ചു എന്നത് രസകരമാണ്. അതെ; ഹോറസ് ആൻസ്ലി - ശരി, അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഭാര്യയുടെ തനിപ്പകർപ്പ് മാത്രം. പഴയ ന്യൂയോർക്കിന്റെ മ്യൂസിയം മാതൃകകൾ. സുന്ദരിയായ, കുറ്റമറ്റ, മാതൃകാപരമായ. മിസിസ് സ്ലേഡും മിസിസ് ആൻസ്ലിയും വർഷങ്ങളായി പരസ്പരം എതിർവശത്ത് താമസിച്ചിരുന്നു - വാസ്തവത്തിൽ, ആലങ്കാരികമായി. നമ്പർ 20 ഈസ്റ്റ് എഴുപത്തിമൂന്നാം സ്ട്രീറ്റിലെ ഡ്രോയിംഗ്-റൂം കർട്ടനുകൾ പുതുക്കിയപ്പോൾ, വഴിയരികിലെ നമ്പർ 23, എല്ലായ്പ്പോഴും അതിനെക്കുറിച്ച് ബോധവാനായിരുന്നു. എല്ലാ നീക്കങ്ങൾ, വാങ്ങലുകൾ, യാത്രകൾ, വാർഷികങ്ങൾ, രോഗങ്ങൾ - ഒരു വിലമതിക്കാനാവാത്ത ദമ്പതികളുടെ മെലിഞ്ഞ ചരിത്രമാണിത്. മിസിസ് സ്ലേഡിൽ നിന്ന് അതിൽ നിന്ന് വളരെ കുറച്ച് മാത്രമേ രക്ഷപ്പെട്ടുള്ളൂ. എന്നാൽ ഭർത്താവ് വാൾ സ്ട്രീറ്റിൽ ഒരു വലിയ അട്ടിമറി നടത്തിയപ്പോഴേക്കും അവൾക്ക് അതിൽ മടുപ്പ് തോന്നിയിരുന്നു, അവർ അപ്പർ പാർക്ക് അവന്യൂവിൽ വാങ്ങിയപ്പോൾ ഇതിനകം തന്നെ ചിന്തിച്ചു തുടങ്ങിയിരുന്നു: "ഒരു മാറ്റത്തിനായി ഒരു സ്പീക്കീസിന് എതിർവശത്ത് താമസിക്കാൻ ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു; കുറഞ്ഞത് ഒരാൾക്ക് അത് റെയ്ഡ് ചെയ്യുന്നത് കാണാൻ കഴിയും." ഗ്രേസ് റെയ്ഡ് ചെയ്യുന്നത് കാണാനുള്ള ആശയം വളരെ രസകരമായിരുന്നു, (മാറ്റത്തിന് മുമ്പ്) അവൾ അത് ഒരു സ്ത്രീയുടെ ഉച്ചഭക്ഷണ സമയത്ത് വിക്ഷേപിച്ചു. അത് ഒരു ഹിറ്റായി, എല്ലായിടത്തും പോയി - അത് തെരുവ് കടന്നോ എന്ന് അവൾ ചിലപ്പോൾ ചിന്തിച്ചു, മിസിസ് ആൻസ്ലിയിൽ എത്തി. അവൾ പ്രതീക്ഷിച്ചില്ല, പക്ഷേ കാര്യമാക്കിയില്ല. മാന്യതയ്ക്ക് ഒരു വിലയും കൽപ്പിക്കാതിരുന്ന കാലമായിരുന്നു അത്, കുറ്റമില്ലാത്തവർ അവരെ നോക്കി അല്പം ചിരിച്ചതുകൊണ്ട് ഒരു ദോഷവും സംഭവിച്ചില്ല.

ഏതാനും വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം, മാസങ്ങളുടെ വ്യത്യാസത്തിൽ, രണ്ട് സ്ത്രീകൾക്കും അവരുടെ ഭർത്താക്കന്മാരെ നഷ്ടപ്പെട്ടു. റീത്തുകളും അനുശോചനങ്ങളും ഉചിതമായി കൈമാറി, അവരുടെ വിലാപത്തിന്റെ പകുതി നിഴലിൽ ഒരു ഹ്രസ്വമായ അടുപ്പം പുതുക്കി; ഇപ്പോൾ, മറ്റൊരു ഇടവേളയ്ക്ക് ശേഷം, അവർ റോമിൽ, അതേ ഹോട്ടലിൽ പരസ്പരം കണ്ടുമുട്ടി, ഓരോരുത്തരും ഒരു പ്രമുഖ മകളുടെ എളിമയുള്ള അനുബന്ധമായി. അവരുടെ ഭാഗധേയത്തിലെ സമാനത അവരെ വീണ്ടും ഒന്നിപ്പിച്ചു, ലഘുവായ തമാശകൾക്കും, പഴയകാലത്ത് പെൺമക്കളുമായി "തുടരുന്നത്" മടുപ്പിക്കുന്നതായിരുന്നെങ്കിൽ, ഇപ്പോൾ, ചിലപ്പോൾ, അത് ചെയ്യാതിരിക്കുന്നത് അൽപ്പം മടുപ്പിക്കുന്നതാണെന്നും പരസ്പരം സമ്മതിച്ചു.

മിസിസ് സ്ലേഡ് ചിന്തിച്ചു, നിസ്സംശയമായും, ദരിദ്രയായ ഗ്രേസിന് ഒരിക്കലും അനുഭവപ്പെടാത്തത്രയും തൊഴിലില്ലായ്മ അനുഭവപ്പെട്ടു. ഡെൽഫിൻ സ്ലേഡിന്റെ ഭാര്യയിൽ നിന്ന് അദ്ദേഹത്തിന്റെ വിധവയായതിലേക്കുള്ള ആ വലിയ ഇടിവായിരുന്നു അത്. സാമൂഹിക കഴിവുകളിൽ അദ്ദേഹത്തിന് തുല്യമായി അവൾ സ്വയം കണക്കാക്കിയിരുന്നു (ഒരു പ്രത്യേക ദാമ്പത്യ അഭിമാനത്തോടെ), അവർ അസാധാരണമായ ദമ്പതികളായ അവരെ സൃഷ്ടിക്കുന്നതിൽ തന്റെ മുഴുവൻ പങ്കും സംഭാവന ചെയ്തു: എന്നാൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ മരണത്തിനു ശേഷമുള്ള വ്യത്യാസം പരിഹരിക്കാനാവാത്തതായിരുന്നു. പ്രശസ്ത കോർപ്പറേഷൻ അഭിഭാഷകന്റെ ഭാര്യ എന്ന നിലയിൽ, എല്ലായ്പ്പോഴും ഒന്നോ രണ്ടോ അന്താരാഷ്ട്ര കേസുകൾ കൈയിലിരിക്കെ, എല്ലാ ദിവസവും അതിന്റെ ആവേശകരവും അപ്രതീക്ഷിതവുമായ ബാധ്യത കൊണ്ടുവന്നു: വിദേശത്തു നിന്നുള്ള പ്രമുഖ സഹപ്രവർത്തകരുടെ അപ്രതീക്ഷിത വിനോദം, ലണ്ടനിലേക്കോ പാരീസിലേക്കോ റോമിലേക്കോ നിയമപരമായ ബിസിനസ്സിലേക്കുള്ള തിടുക്കത്തിലുള്ള യാത്രകൾ, അവിടെ വിനോദം വളരെ മനോഹരമായി പരസ്പരം സ്വീകരിച്ചു; അവളുടെ ഉണർവുകളിൽ കേൾക്കുന്നതിന്റെ ആനന്ദം: "എന്ത്, നല്ല വസ്ത്രങ്ങളും കണ്ണുകളുമുള്ള ആ സുന്ദരിയായ സ്ത്രീ മിസിസ് സ്ലേഡാണ് - സ്ലേഡിന്റെ ഭാര്യ! ശരിക്കും! സാധാരണയായി സെലിബ്രിറ്റികളുടെ ഭാര്യമാർ അത്തരം ഫ്രമ്പ്‌സാണ്."

അതെ; സ്ലേഡിന്റെ വിധവയാകുക എന്നത് അതിനുശേഷം ഒരു മണ്ടത്തരമായിരുന്നു. അത്തരമൊരു ഭർത്താവിനൊപ്പം ജീവിക്കുന്നതിൽ അവളുടെ എല്ലാ കഴിവുകളും ഉൾപ്പെട്ടിരുന്നു; ഇപ്പോൾ അവൾക്ക് ജീവിക്കാൻ ഒരു മകൾ മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ, കാരണം പിതാവിന്റെ കഴിവുകൾ പാരമ്പര്യമായി ലഭിച്ചതായി തോന്നുന്ന മകൻ ബാല്യത്തിൽ പെട്ടെന്ന് മരിച്ചു. ഭർത്താവ് അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നതിനാൽ, സഹായിക്കാനും സഹായിക്കാനും അവൾ ആ വേദനയെ നേരിട്ടു; ഇപ്പോൾ, പിതാവിന്റെ മരണശേഷം, ആൺകുട്ടിയെക്കുറിച്ചുള്ള ചിന്ത അസഹനീയമായി. മകളെ അമ്മയാക്കുകയല്ലാതെ മറ്റൊന്നും അവശേഷിച്ചില്ല; പ്രിയപ്പെട്ട ജെന്നി വളരെ തികഞ്ഞ മകളായിരുന്നു, അമിതമായ അമ്മയാകേണ്ട ആവശ്യമില്ലായിരുന്നു. "ഇപ്പോൾ ബാബ്സ് ആൻസ്ലിയുടെ കാര്യത്തിൽ ഞാൻ ഇത്ര നിശബ്ദയായിരിക്കണമെന്ന് എനിക്കറിയില്ല," മിസ്സിസ് സ്ലേഡ് ചിലപ്പോൾ പകുതി അസൂയയോടെ ചിന്തിച്ചു; എന്നാൽ തന്റെ മിടുക്കിയായ സുഹൃത്തിനേക്കാൾ പ്രായം കുറഞ്ഞ ജെന്നി, ആ അപൂർവ അപകടം, വളരെ സുന്ദരിയായ പെൺകുട്ടി, എങ്ങനെയോ അവരുടെ അഭാവം പോലെ യൗവനവും സൗന്ദര്യവും സുരക്ഷിതമാണെന്ന് തോന്നി. ഇതെല്ലാം ആശയക്കുഴപ്പമുണ്ടാക്കുന്നതും മിസ്സിസ് സ്ലേഡിന് അൽപ്പം വിരസവുമായിരുന്നു. ജെന്നി തെറ്റായ പുരുഷനുമായി പ്രണയത്തിലാകണമെന്ന് അവൾ ആഗ്രഹിച്ചു; അവളെ നിരീക്ഷിക്കേണ്ടി വന്നേക്കാം, തന്ത്രപരമായി കൈകാര്യം ചെയ്യേണ്ടി വന്നേക്കാം, രക്ഷിക്കേണ്ടി വന്നേക്കാം. പകരം, ജെന്നിയാണ് അമ്മയെ നിരീക്ഷിച്ചത്, ഡ്രാഫ്റ്റുകളിൽ നിന്ന് മാറ്റി നിർത്തിയിരുന്നത്, അവൾ ടോണിക്ക് കഴിച്ചിട്ടുണ്ടെന്ന് ഉറപ്പാക്കിയത്...

മിസിസ് ആൻസ്ലി തന്റെ സുഹൃത്തിനേക്കാൾ വാചാലയായിരുന്നു, മിസിസ് സ്ലേഡിന്റെ മാനസിക ചിത്രം കൂടുതൽ മങ്ങിയതും മങ്ങിയ സ്പർശനങ്ങളോടെ വരച്ചതുമായിരുന്നു. "അലിഡ സ്ലേഡ് വളരെ മിടുക്കിയായിരുന്നു; പക്ഷേ അവൾ വിചാരിക്കുന്നത്ര മിടുക്കിയല്ല," എന്ന് സംഗ്രഹിക്കുമായിരുന്നു; എന്നിരുന്നാലും അപരിചിതരെ ബോധവൽക്കരിക്കുന്നതിനായി, മിസിസ് സ്ലേഡ് വളരെ മിടുക്കിയായ ഒരു പെൺകുട്ടിയായിരുന്നുവെന്ന് അവർ കൂട്ടിച്ചേർക്കുമായിരുന്നു; സുന്ദരിയും ഒരു വിധത്തിൽ മിടുക്കിയുമായിരുന്ന അവളുടെ മകളേക്കാൾ വളരെ കൂടുതലാണ്, പക്ഷേ അവളുടെ അമ്മയുടേത് ഒന്നുമില്ലായിരുന്നു - ശരി, "ചടുലത" എന്ന് ആരോ ഒരിക്കൽ അതിനെ വിളിച്ചിരുന്നു. മിസിസ് ആൻസ്ലി ഇതുപോലുള്ള നിലവിലെ വാക്കുകൾ എടുത്ത് ഉദ്ധരണി ചിഹ്നങ്ങളിൽ ഉദ്ധരിക്കും, കേട്ടുകേൾവിയില്ലാത്ത ധിക്കാരമായി. ഇല്ല; ജെന്നി തന്റെ അമ്മയെപ്പോലെയായിരുന്നില്ല. ചിലപ്പോൾ മിസിസ് ആൻസ്ലി അലിഡ സ്ലേഡ് നിരാശയാണെന്ന് കരുതി; മൊത്തത്തിൽ അവൾക്ക് ഒരു ദുഃഖകരമായ ജീവിതമായിരുന്നു. പരാജയങ്ങളും തെറ്റുകളും നിറഞ്ഞതായിരുന്നു; മിസിസ് ആൻസ്ലി എപ്പോഴും അവളോട് സഹതാപം കാണിച്ചിരുന്നു....

അങ്ങനെ ഈ രണ്ട് സ്ത്രീകളും പരസ്പരം ദൃശ്യവൽക്കരിച്ചു, ഓരോരുത്തരും അവരുടെ ചെറിയ ദൂരദർശിനിയുടെ തെറ്റായ അറ്റത്തിലൂടെ.

II

വളരെ നേരം അവർ സംസാരിക്കാതെ അരികിലായി ഇരുന്നു. തങ്ങളെ അഭിമുഖീകരിച്ചിരുന്ന വിശാലമായ മെമന്റോ മോറിയുടെ സാന്നിധ്യത്തിൽ തങ്ങളുടെ വ്യർത്ഥമായ പ്രവർത്തനങ്ങൾ ഉപേക്ഷിക്കുന്നതിൽ ഒരു ആശ്വാസം ലഭിച്ചതായി ഇരുവർക്കും തോന്നി. സീസർമാരുടെ കൊട്ടാരത്തിന്റെ സ്വർണ്ണ ചരിവിൽ കണ്ണുകൾ ഉറപ്പിച്ചുകൊണ്ട് ശ്രീമതി സ്ലേഡ് നിശ്ചലയായി ഇരുന്നു, കുറച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ശ്രീമതി ആൻസ്ലി തന്റെ ബാഗുമായി ആടിക്കളിക്കുന്നത് നിർത്തി, അവളും ധ്യാനത്തിൽ മുഴുകി. പല ഉറ്റ സുഹൃത്തുക്കളെയും പോലെ, രണ്ട് സ്ത്രീകളും മുമ്പ് ഒരിക്കലും ഒരുമിച്ച് നിശബ്ദരായിരിക്കാൻ അവസരം ലഭിച്ചിട്ടില്ല, ഇത്രയും വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം, അവരുടെ അടുപ്പത്തിൽ ഒരു പുതിയ ഘട്ടം വന്നതും, അത് എങ്ങനെ കൈകാര്യം ചെയ്യണമെന്ന് അവൾക്ക് ഇതുവരെ അറിയാത്തതും കണ്ട് ശ്രീമതി ആൻസ്ലി അല്പം ലജ്ജിച്ചു.

പെട്ടെന്ന് അന്തരീക്ഷം മണികളുടെ ആഴത്തിലുള്ള മുഴക്കത്താൽ നിറഞ്ഞു, ഇടയ്ക്കിടെ റോമിനെ വെള്ളി മേൽക്കൂര കൊണ്ട് മൂടുന്നു. മിസിസ് സ്ലേഡ് തന്റെ റിസ്റ്റ് വാച്ചിലേക്ക് നോക്കി. "ഇതിനകം അഞ്ച് മണിയായി," അവൾ അത്ഭുതപ്പെട്ടതുപോലെ പറഞ്ഞു.

മിസ്സിസ് ആൻസ്ലി ചോദ്യോത്തര ഭാവത്തിൽ നിർദ്ദേശിച്ചു: "അഞ്ച് മണിക്ക് എംബസിയിൽ ഒരു പാലമുണ്ട്." വളരെ നേരം മിസ്സിസ് സ്ലേഡ് മറുപടി പറഞ്ഞില്ല. അവൾ ചിന്തയിൽ മുഴുകിയിരിക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി, ആ പരാമർശം തനിക്ക് മനസ്സിലായില്ലെന്ന് മിസ്സിസ് ആൻസ്ലി കരുതി. എന്നാൽ കുറച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അവൾ ഒരു സ്വപ്നത്തിൽ നിന്ന് സംസാരിക്കുന്നതുപോലെ പറഞ്ഞു: "പാലം, നീ പറഞ്ഞോ! നിനക്ക് ഇഷ്ടമില്ലെങ്കിൽ.... പക്ഷേ ഞാൻ അങ്ങനെ ചെയ്യുമെന്ന് ഞാൻ കരുതുന്നില്ല, അറിയാമോ?"

"ഓ, വേണ്ട," മിസ്സിസ് ആൻസ്ലി അവളെ ആശ്വസിപ്പിക്കാൻ തിടുക്കപ്പെട്ടു. "എനിക്ക് ഒട്ടും താൽപ്പര്യമില്ല. ഇവിടെ വളരെ മനോഹരമാണ്; നിങ്ങൾ പറയുന്നതുപോലെ പഴയ ഓർമ്മകൾ നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു." അവൾ കസേരയിൽ ഇരുന്നു, ഏതാണ്ട് രഹസ്യമായി തന്റെ നെയ്ത്തുജോലികൾ പുറത്തെടുത്തു. മിസ്സിസ് സ്ലേഡ് ഈ പ്രവൃത്തി ശ്രദ്ധിച്ചു, പക്ഷേ മനോഹരമായി പരിപാലിച്ച സ്വന്തം കൈകൾ മുട്ടിൽ അനങ്ങാതെ നിന്നു.

"ഞാൻ വെറുതെ ചിന്തിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു," അവൾ പതുക്കെ പറഞ്ഞു, "ഓരോ തലമുറയിലെയും യാത്രക്കാർക്ക് റോം എത്ര വ്യത്യസ്ത കാര്യങ്ങളാണ് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. നമ്മുടെ മുത്തശ്ശിമാർക്ക്, റോമൻ പനി; നമ്മുടെ അമ്മമാർക്ക്, വൈകാരിക അപകടങ്ങൾ - നമ്മൾ എങ്ങനെ സംരക്ഷിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു! - നമ്മുടെ പെൺമക്കൾക്ക്, മെയിൻ സ്ട്രീറ്റിന്റെ മധ്യഭാഗത്തേക്കാൾ കൂടുതൽ അപകടങ്ങളൊന്നുമില്ല. അവർക്ക് അത് അറിയില്ല - പക്ഷേ അവർക്ക് എത്രമാത്രം നഷ്ടമാകുന്നു!"

നീണ്ട സ്വർണ്ണ വെളിച്ചം മങ്ങിത്തുടങ്ങിയിരുന്നു, മിസ്സിസ് ആൻസ്ലി തന്റെ നെയ്ത്തു തുണി കണ്ണുകളിലേക്ക് കുറച്ചുകൂടി അടുപ്പിച്ചു. "അതെ, ഞങ്ങളെ എത്ര കാവൽ നിർത്തി"

"ഞങ്ങളുടെ മുത്തശ്ശിമാരെ അപേക്ഷിച്ച് ഞങ്ങളുടെ അമ്മമാർക്ക് വളരെ ബുദ്ധിമുട്ടുള്ള ജോലിയുണ്ടെന്ന് ഞാൻ എപ്പോഴും കരുതിയിരുന്നു," മിസ്സിസ് സ്ലേഡ് തുടർന്നു, "റോമൻ പനി തെരുവുകളിൽ പടർന്നപ്പോൾ, അപകടസമയത്ത് പെൺകുട്ടികളെ കൂട്ടിച്ചേർക്കുന്നത് താരതമ്യേന എളുപ്പമായിരുന്നു; പക്ഷേ, നിങ്ങളും ഞാനും ചെറുപ്പമായിരുന്നപ്പോൾ, സൗന്ദര്യം നമ്മെ വിളിച്ച്, അനുസരണക്കേടിന്റെ സുഗന്ധദ്രവ്യങ്ങൾ എറിഞ്ഞ്, സൂര്യാസ്തമയത്തിനു ശേഷമുള്ള തണുത്ത മണിക്കൂറിൽ ജലദോഷം പിടിക്കുന്നതിനേക്കാൾ മോശമായ അപകടസാധ്യതയില്ലാതെ, ഞങ്ങളെ പിടിച്ചുനിർത്താൻ അമ്മമാരെ അതിൽ കയറ്റുമായിരുന്നു - അല്ലേ!"

അവൾ വീണ്ടും മിസിസ് ആൻസ്ലിയുടെ നേരെ തിരിഞ്ഞു, പക്ഷേ രണ്ടാമത്തേത് അവളുടെ നെയ്ത്തിന്റെ ഒരു സൂക്ഷ്മമായ ഘട്ടത്തിൽ എത്തിയിരുന്നു. "ഒന്ന്, രണ്ട്, മൂന്ന് - രണ്ട് സ്ലിപ്പ് ചെയ്യുക; അതെ, അവ ആയിരിക്കണം," അവൾ മുകളിലേക്ക് നോക്കാതെ സമ്മതിച്ചു.

മിസ്സിസ് സ്ലേഡിന്റെ കണ്ണുകൾ അവളിൽ ആഴത്തിലുള്ള ശ്രദ്ധയോടെ പതിഞ്ഞു. "അവൾക്ക് നെയ്യാൻ കഴിയും - ഇതിൻറെ മുഖത്ത്! അവളെപ്പോലെ എത്ര... "

മിസിസ് സ്ലേഡ് പിന്നിലേക്ക് ചാഞ്ഞു, ചിന്താകുലയായി, അവളുടെ കണ്ണുകൾ അവളെ അഭിമുഖീകരിച്ച അവശിഷ്ടങ്ങൾ മുതൽ ഫോറത്തിന്റെ നീണ്ട പച്ച പൊള്ള വരെ, അതിനപ്പുറത്തുള്ള പള്ളിയുടെ മുൻഭാഗങ്ങളുടെ മങ്ങിപ്പോകുന്ന തിളക്കം, കൊളോസിയത്തിന്റെ പുറംഭാഗത്തെ അപാരത എന്നിവയിലേക്ക് നീണ്ടു. പെട്ടെന്ന് അവൾ ചിന്തിച്ചു: "നമ്മുടെ പെൺകുട്ടികൾ വികാരവും ചന്ദ്രപ്രകാശവും ഇല്ലാതാക്കി എന്ന് പറയുന്നത് വളരെ നല്ലതാണ്. പക്ഷേ ബാബ്സ് ആൻസ്ലി ആ യുവ വൈമാനികനെ - ഒരു മാർഷീസ് ആയ - പിടിക്കാൻ തയ്യാറായില്ലെങ്കിൽ എനിക്ക് ഒന്നും അറിയില്ല. ജെന്നിക്ക് അവളുടെ അരികിൽ ഒരു അവസരവുമില്ല. എനിക്കും അത് അറിയാം. അതുകൊണ്ടാണ് ഗ്രേസ് ആൻസ്ലി രണ്ട് പെൺകുട്ടികളും എല്ലായിടത്തും ഒരുമിച്ച് പോകുന്നത് ഇഷ്ടപ്പെടുന്നതെന്ന് ഞാൻ ചിന്തിക്കുന്നു! എന്റെ പാവം ജെന്നി ഒരു ഫോയിൽ പോലെ -!" മിസിസ് സ്ലേഡ് കേൾക്കാത്ത ഒരു ചിരി ചിരിച്ചു, ശബ്ദത്തിൽ മിസിസ് ആൻസ്ലി തന്റെ നെയ്ത്ത് ഉപേക്ഷിച്ചു.

"അതെ—?"

"ഞാൻ - ഓ, ഒന്നുമില്ല. നിങ്ങളുടെ ബാബ്സ് എങ്ങനെയാണ് എല്ലാം അവളുടെ മുന്നിൽ കൊണ്ടുപോകുന്നതെന്ന് ഞാൻ ചിന്തിക്കുകയായിരുന്നു. ആ കാംപോളിയേരി പയ്യൻ റോമിലെ ഏറ്റവും മികച്ച കളിക്കാരിൽ ഒരാളാണ്. അത്ര നിഷ്കളങ്കനായി കാണപ്പെടരുത്, എന്റെ പ്രിയേ - നിനക്കറിയാമോ അവൻ ആണെന്ന്. ഞാൻ അത്ഭുതപ്പെട്ടു, വളരെ ബഹുമാനത്തോടെ, നിങ്ങൾക്ക് മനസ്സിലായി... നിങ്ങളെയും ഹോറസിനെയും പോലുള്ള രണ്ട് മാതൃകാ കഥാപാത്രങ്ങൾക്ക് എങ്ങനെയാണ് ഇത്ര ചലനാത്മകമായ എന്തെങ്കിലും സൃഷ്ടിക്കാൻ കഴിഞ്ഞതെന്ന്." മിസിസ് സ്ലേഡ് വീണ്ടും അല്പം പരിഭ്രാന്തിയോടെ ചിരിച്ചു.

ശ്രീമതി ആൻസ്ലിയുടെ കൈകൾ സൂചികൾക്കിടയിൽ നിശ്ചലമായി കിടന്നു. അവളുടെ പാദങ്ങളിലെ അഭിനിവേശത്തിന്റെയും പ്രതാപത്തിന്റെയും വലിയ അവശിഷ്ടങ്ങളിലേക്ക് അവൾ നേരിട്ട് നോക്കി. പക്ഷേ അവളുടെ ചെറിയ പ്രൊഫൈൽ ഏതാണ്ട് ഭാവരഹിതമായിരുന്നു. ഒടുവിൽ അവൾ പറഞ്ഞു, "എന്റെ പ്രിയേ, നീ ബാബ്സിനെ അമിതമായി വിലയിരുത്തുന്നുവെന്ന് ഞാൻ കരുതുന്നു."

മിസ്സിസ് സ്ലേഡിന്റെ സ്വരം കൂടുതൽ ലളിതമായി. "ഇല്ല; എനിക്കില്ല. ഞാൻ അവളെ അഭിനന്ദിക്കുന്നു. ഒരുപക്ഷേ നിങ്ങളോട് അസൂയപ്പെടുകയും ചെയ്യും. ഓ, എന്റെ പെൺകുട്ടി തികഞ്ഞവളാണ്; ഞാൻ ഒരു വിട്ടുമാറാത്ത രോഗിയാണെങ്കിൽ ഞാൻ ജെന്നിയുടെ കൈകളിലായിരിക്കുന്നതാണ് നല്ലത് എന്ന് ഞാൻ കരുതുന്നു. ചില സമയങ്ങൾ ഉണ്ടാകണം... പക്ഷേ അങ്ങനെ! എനിക്ക് എപ്പോഴും ഒരു മിടുക്കിയായ മകളെ വേണം... പകരം എനിക്ക് ഒരു മാലാഖയെ ലഭിച്ചത് എന്തുകൊണ്ടാണെന്ന് എനിക്ക് ഒരിക്കലും മനസ്സിലായില്ല."

മിസിസ് ആൻസ്ലി തന്റെ ചിരി ഒരു നേരിയ പിറുപിറുപ്പിൽ പ്രതിധ്വനിച്ചു, "ബാബ്സും ഒരു മാലാഖയാണ്."

"തീർച്ചയായും - തീർച്ചയായും! പക്ഷേ അവൾക്ക് മഴവില്ല് ചിറകുകളുണ്ട്. ശരി, അവർ അവരുടെ ചെറുപ്പക്കാരോടൊപ്പം കടലിൽ അലഞ്ഞുനടക്കുകയാണ്; ഇതാ ഞങ്ങൾ ഇരിക്കുന്നു... ഇതെല്ലാം ഭൂതകാലത്തെ അൽപ്പം കൂടി തീവ്രമായി തിരികെ കൊണ്ടുവരുന്നു."

മിസ്സിസ് ആൻസ്ലി വീണ്ടും തന്റെ നെയ്ത്തുജോലികൾ ആരംഭിച്ചു. ആ ആഗസ്റ്റ് അവശിഷ്ടങ്ങളുടെ നീണ്ട നിഴലുകളിൽ നിന്ന് അവൾക്കും വളരെയധികം ഓർമ്മകൾ ഉയർന്നുവരുമെന്ന് ഒരാൾക്ക് സങ്കൽപ്പിക്കാൻ കഴിയുമായിരുന്നു (ഒരാൾക്ക് അവരെ അത്ര നന്നായി അറിയില്ലെങ്കിൽ, മിസ്സിസ് സ്ലേഡ് ചിന്തിച്ചു). പക്ഷേ ഇല്ല; അവൾ തന്റെ ജോലിയിൽ മുഴുകി. അവൾക്ക് വിഷമിക്കേണ്ട കാര്യമെന്തായിരുന്നു! വളരെ യോഗ്യയായ കാമ്പോളിയേരിയുമായി വിവാഹനിശ്ചയം കഴിഞ്ഞ് ബാബ്സ് തീർച്ചയായും മടങ്ങിവരുമെന്ന് അവൾക്കറിയാമായിരുന്നു. "അവൾ ന്യൂയോർക്ക് വീട് വിറ്റ് റോമിൽ അവരുടെ അടുത്ത് സ്ഥിരതാമസമാക്കും, ഒരിക്കലും അവരുടെ വഴിയിൽ തടസ്സമാകില്ല... അവൾ വളരെ തന്ത്രശാലിയാണ്. പക്ഷേ അവൾക്ക് ഒരു മികച്ച പാചകക്കാരിയും ബ്രിഡ്ജിനും കോക്ടെയിലുകൾക്കും അനുയോജ്യമായ ആളുകളും ഉണ്ടാകും... അവളുടെ പേരക്കുട്ടികൾക്കിടയിൽ തികച്ചും സമാധാനപരമായ വാർദ്ധക്യവും ഉണ്ടാകും."

ആത്മനിന്ദയുടെ ഒരു പിൻവാങ്ങലോടെയാണ് മിസിസ് സ്ലേഡ് ഈ പ്രവചനപരമായ പറക്കൽ അവസാനിപ്പിച്ചത്. ഗ്രേസ് ആൻസ്ലിയെക്കാൾ ദയയില്ലാത്തതായി ചിന്തിക്കാൻ അവൾക്ക് അവകാശമില്ലാത്ത മറ്റാരുമില്ലായിരുന്നു. അവളോട് അസൂയപ്പെടുന്നതിൽ നിന്ന് അവൾ ഒരിക്കലും മുക്തയാകില്ലായിരുന്നു! ഒരുപക്ഷേ അവൾ വളരെ മുമ്പേ തുടങ്ങിയതായിരിക്കാം.

അവൾ എഴുന്നേറ്റു നിന്ന് പാരപെറ്റിൽ ചാരി നിന്നു, അവളുടെ കലങ്ങിയ കണ്ണുകളിൽ ആ മണിക്കൂറിന്റെ ശാന്തമായ മാന്ത്രികത നിറച്ചു. പക്ഷേ, ആ കാഴ്ച അവളെ ശാന്തയാക്കുന്നതിനുപകരം അവളുടെ കോപം വർദ്ധിപ്പിക്കുന്നതായി തോന്നി. അവളുടെ നോട്ടം കൊളോസിയത്തിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു. ഇതിനകം അതിന്റെ സ്വർണ്ണ വശം പർപ്പിൾ നിഴലിൽ മുങ്ങിപ്പോയി, അതിനു മുകളിൽ പ്രകാശമോ നിറമോ ഇല്ലാതെ സ്ഫടികം പോലെ തെളിഞ്ഞ ആകാശം വളഞ്ഞിരുന്നു. ഉച്ചയ്ക്കും വൈകുന്നേരവും ആകാശമധ്യത്തിൽ സന്തുലിതമായി തൂങ്ങിക്കിടക്കുന്ന നിമിഷമായിരുന്നു അത്.

മിസ്സിസ് സ്ലേഡ് പിന്നോട്ട് തിരിഞ്ഞ് തന്റെ സുഹൃത്തിന്റെ കൈയിൽ കൈ വച്ചു. ആ ആംഗ്യങ്ങൾ വളരെ പെട്ടെന്നായിരുന്നു, മിസ്സിസ് ആൻസ്ലി ഞെട്ടി മുകളിലേക്ക് നോക്കി.

"സൂര്യൻ അസ്തമിച്ചു. നിനക്ക് പേടിയില്ലേ എന്റെ പ്രിയേ?"

"പേടിയോ—?"

"റോമൻ പനിയോ ന്യൂമോണിയയോ! ആ ശൈത്യകാലത്ത് നിനക്ക് എത്ര സുഖമായിരുന്നുവെന്ന് ഞാൻ ഓർക്കുന്നു. ഒരു പെൺകുട്ടിയായിരുന്നപ്പോൾ നിന്റെ തൊണ്ട വളരെ മൃദുവായിരുന്നു, അല്ലേ?"

"ഓ, നമ്മളൊക്കെ ഇവിടെ മുകളിലാണ്. താഴെ, ഫോറത്തിൽ, പെട്ടെന്ന് തണുപ്പ് കൂടുന്നു... പക്ഷേ ഇവിടെ അങ്ങനെയല്ല."

"ആഹ്, തീർച്ചയായും നിങ്ങൾക്കറിയാം, കാരണം നിങ്ങൾ വളരെ ശ്രദ്ധിക്കേണ്ടിയിരുന്നു." മിസ്സിസ് സ്ലേഡ് പാരപെറ്റിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു. അവൾ ചിന്തിച്ചു: "അവളെ വെറുക്കാതിരിക്കാൻ ഞാൻ ഒരു ശ്രമം കൂടി നടത്തണം." അവൾ ഉറക്കെ പറഞ്ഞു: "ഇവിടെ നിന്ന് ഫോറത്തിലേക്ക് നോക്കുമ്പോഴെല്ലാം, നിങ്ങളുടെ ഒരു മുതുമുത്തശ്ശിയെക്കുറിച്ചുള്ള ആ കഥ ഞാൻ ഓർക്കുന്നു, അല്ലേ? ഭയങ്കര ദുഷ്ടയായ ഒരു മുതുമുത്തശ്ശി?"

"ഓ, അതെ; മുതുമുത്തശ്ശി ഹാരിയറ്റ്. തന്റെ ആൽബത്തിനായി രാത്രിയിൽ വിരിഞ്ഞുനിൽക്കുന്ന ഒരു പുഷ്പം ശേഖരിക്കാൻ സൂര്യാസ്തമയത്തിനുശേഷം തന്റെ ഇളയ സഹോദരിയെ ഫോറത്തിലേക്ക് അയച്ചതായി കരുതപ്പെട്ടിരുന്നയാൾ. ഞങ്ങളുടെ എല്ലാ മുതുമുത്തശ്ശിമാരുടെയും മുത്തശ്ശിമാരുടെയും കൈവശം ഉണങ്ങിയ പൂക്കളുടെ ആൽബങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നു."

മിസിസ് സ്ലേഡ് തലയാട്ടി. "പക്ഷേ അവർ ഒരേ പുരുഷനെ പ്രണയിച്ചിരുന്നതുകൊണ്ടാണ് അവൾ അവളെ അയച്ചത് -"

"ശരി, അതായിരുന്നു കുടുംബ പാരമ്പര്യം. വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം ഹാരിയറ്റ് അമ്മായി അത് സമ്മതിച്ചു എന്നാണ് അവർ പറഞ്ഞത്. എന്തായാലും, പാവം അനുജത്തിക്ക് പനി പിടിച്ചു മരിച്ചു. ഞങ്ങൾ കുട്ടികളായിരുന്നപ്പോൾ അമ്മ കഥ പറഞ്ഞു ഞങ്ങളെ ഭയപ്പെടുത്തുമായിരുന്നു."

"നീയും ഞാനും പെൺകുട്ടികളായി ഇവിടെ ഉണ്ടായിരുന്ന ആ ശൈത്യകാലത്ത്, അത് കൊണ്ട് നീ എന്നെ ഭയപ്പെടുത്തി. ഡെൽഫിനുമായി ഞാൻ വിവാഹനിശ്ചയം ചെയ്ത ശൈത്യകാലത്ത്."

മിസ്സിസ് ആൻസ്ലി ഒരു നേർത്ത ചിരി ചിരിച്ചു. "ഓ, ഞാൻ നിന്നെ ശരിക്കും പേടിപ്പിച്ചോ? നീ പെട്ടെന്ന് പേടിക്കുമെന്ന് ഞാൻ വിശ്വസിക്കുന്നില്ല."

"പലപ്പോഴും ഉണ്ടാകാറില്ല; പക്ഷേ ഞാൻ അപ്പോൾ അങ്ങനെയായിരുന്നു. ഞാൻ വളരെ സന്തോഷവാനായിരുന്നതിനാൽ ഞാൻ എളുപ്പത്തിൽ പേടിച്ചുപോയി. അതിന്റെ അർത്ഥമെന്താണെന്ന് നിങ്ങൾക്കറിയാമോ എന്ന് ഞാൻ ആശ്ചര്യപ്പെടുന്നു?"

"ഞാൻ - അതെ..." മിസ്സിസ് ആൻസ്ലി പതറി.

"ശരി, അതുകൊണ്ടായിരിക്കാം നിങ്ങളുടെ ദുഷ്ട അമ്മായിയുടെ കഥ എന്നിൽ അത്തരമൊരു മതിപ്പ് ഉണ്ടാക്കിയതെന്ന് ഞാൻ കരുതുന്നു. ഞാൻ ചിന്തിച്ചു: 'ഇനി റോമൻ പനി ഇല്ല, പക്ഷേ സൂര്യാസ്തമയത്തിനുശേഷം ഫോറത്തിൽ മാരകമായ തണുപ്പ് അനുഭവപ്പെടും - പ്രത്യേകിച്ച് ഒരു ചൂടുള്ള ദിവസത്തിനുശേഷം. കൊളോസിയം അതിലും തണുപ്പും ഈർപ്പവും ഉള്ളതായിരിക്കും.'"

"കൊളോസിയം—?"

"അതെ. രാത്രിയിൽ ഗേറ്റുകൾ പൂട്ടിയ ശേഷം അകത്ത് കയറുന്നത് എളുപ്പമായിരുന്നില്ല. അത്ര എളുപ്പമല്ലായിരുന്നു. എന്നിരുന്നാലും, ആ ദിവസങ്ങളിൽ അത് കൈകാര്യം ചെയ്യാമായിരുന്നു; പലപ്പോഴും അത് കൈകാര്യം ചെയ്തിരുന്നു. മറ്റെവിടെയും കണ്ടുമുട്ടാൻ കഴിയാത്ത പ്രണയികൾ അവിടെ കണ്ടുമുട്ടി. നിങ്ങൾക്കറിയാമോ?"

"ഞാൻ - ഞാൻ ധൈര്യപ്പെടുന്നു. എനിക്ക് ഓർമ്മയില്ല."

"നിനക്ക് ഓർമ്മയില്ലേ? ഒരു ദിവസം വൈകുന്നേരം, ഇരുട്ടിയതിനു ശേഷം, വല്ലാത്ത തണുപ്പ് അനുഭവപ്പെട്ടപ്പോൾ, അവശിഷ്ടങ്ങൾ സന്ദർശിക്കാൻ പോയത് നീ ഓർക്കുന്നില്ലേ! നീ ചന്ദ്രോദയം കാണാൻ പോയതായിരിക്കണം. ആ യാത്രയാണ് നിന്റെ അസുഖത്തിന് കാരണമെന്ന് ആളുകൾ എപ്പോഴും പറയുമായിരുന്നു."

ഒരു നിമിഷത്തെ നിശബ്ദത; പിന്നെ മിസ്സിസ് ആൻസ്ലി വീണ്ടും ചേർന്നു: "അവർ അങ്ങനെ ചെയ്തോ? എല്ലാം വളരെ മുമ്പായിരുന്നു."

"അതെ. നീ വീണ്ടും സുഖം പ്രാപിച്ചു - അതുകൊണ്ട് അത് പ്രശ്നമല്ലായിരുന്നു. പക്ഷേ അത് നിന്റെ സുഹൃത്തുക്കളെ ബാധിച്ചു എന്ന് ഞാൻ കരുതുന്നു - നിന്റെ അസുഖത്തിന് കാരണമായി പറഞ്ഞിരിക്കുന്നത്. അതായത് - നിന്റെ തൊണ്ടയുടെ കാര്യത്തിൽ നീ വളരെ വിവേകിയാണെന്ന് എല്ലാവർക്കും അറിയാമായിരുന്നു, നിന്റെ അമ്മ നിന്നെ വളരെയധികം പരിപാലിച്ചു.... നീ വൈകിയിട്ടും കാഴ്ചകൾ കാണാൻ പോയിരുന്നല്ലോ അല്ലേ, ആ രാത്രി"

"ഒരുപക്ഷേ എനിക്കും തോന്നിയിരിക്കാം. ഏറ്റവും വിവേകമുള്ള പെൺകുട്ടികൾ എപ്പോഴും വിവേകമുള്ളവരായിരിക്കണമെന്നില്ല. ഇപ്പോൾ നിങ്ങളെ എന്താണ് അങ്ങനെ ചിന്തിക്കാൻ പ്രേരിപ്പിച്ചത്?"

മിസിസ് സ്ലേഡിന് ഒരു ഉത്തരവും തയ്യാറായിട്ടില്ലെന്ന് തോന്നി. പക്ഷേ ഒരു നിമിഷത്തിനുശേഷം അവൾ പൊട്ടിത്തെറിച്ചു: "കാരണം എനിക്ക് ഇനി ഇത് സഹിക്കാൻ കഴിയില്ല -"

മിസ്സിസ് ആൻസ്ലി പെട്ടെന്ന് തലയുയർത്തി. അവളുടെ കണ്ണുകൾ വിടർന്നതും വളരെ വിളറിയതുമായിരുന്നു. "എന്താണ് സഹിക്കാൻ പറ്റാത്തത്?"

"എന്തുകൊണ്ട് - നീ എന്തിനാണ് പോയതെന്ന് എനിക്കറിയാമെന്ന് നിനക്ക് അറിയില്ലല്ലോ."

"ഞാൻ എന്തിനാണ് പോയത്-?"

"അതെ. ഞാൻ കള്ളം പറയുകയാണെന്ന് നിനക്ക് തോന്നുന്നു, അല്ലേ? ശരി, ഞാൻ വിവാഹനിശ്ചയം ചെയ്തിരുന്ന ആളെ കാണാൻ നീ പോയി - നിന്നെ അവിടെ എത്തിച്ച കത്തിലെ ഓരോ വാക്കും എനിക്ക് ആവർത്തിക്കാൻ കഴിയും."

മിസിസ് സ്ലേഡ് സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ മിസിസ് ആൻസ്ലി അസ്ഥിരമായി എഴുന്നേറ്റിരുന്നു. അവളുടെ ബാഗും, നെയ്ത്തും, കയ്യുറകളും പരിഭ്രാന്തിയോടെ നിലത്തേക്ക് വീണു. ഒരു പ്രേതത്തെ നോക്കുന്നതുപോലെ അവൾ മിസിസ് സ്ലേഡിനെ നോക്കി.

"വേണ്ട, വേണ്ട - വേണ്ട," അവൾ പതറി.

"എന്തുകൊണ്ട് പറ്റില്ല? എന്നെ വിശ്വസിക്കുന്നില്ലെങ്കിൽ കേൾക്കൂ. 'എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവളേ, കാര്യങ്ങൾ ഇങ്ങനെ മുന്നോട്ട് പോകില്ല. എനിക്ക് നിന്നെ ഒറ്റയ്ക്ക് കാണണം. നാളെ ഇരുട്ടിയ ഉടനെ കൊളോസിയത്തിലേക്ക് വരൂ. നിന്നെ അകത്തേക്ക് കടത്തിവിടാൻ ആരെങ്കിലും ഉണ്ടാകും. നിനക്ക് പേടിക്കേണ്ട ആരും സംശയിക്കില്ല' - പക്ഷേ കത്തിൽ പറഞ്ഞത് നീ മറന്നുപോയിരിക്കുമോ?"

അപ്രതീക്ഷിതമായ ഒരു സംയമനത്തോടെയാണ് മിസിസ് ആൻസ്ലി ആ വെല്ലുവിളിയെ നേരിട്ടത്. കസേരയിൽ ചാരി നിന്ന് അവൾ തന്റെ സുഹൃത്തിനെ നോക്കി മറുപടി പറഞ്ഞു: "ഇല്ല; എനിക്കും അത് മനസ്സിലാവും."

"ഒപ്പ്? 'നിങ്ങളുടെ ഡിഎസ് മാത്രം' അതായിരുന്നോ അത്? ഞാൻ പറഞ്ഞത് ശരിയല്ലേ? ആ വൈകുന്നേരം ഇരുട്ടിയപ്പോൾ നിങ്ങളെ പുറത്തെടുത്ത കത്ത് അതായിരുന്നു?"

മിസിസ് ആൻസ്ലി ഇപ്പോഴും അവളെ തന്നെ നോക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. സ്വമേധയാ നിയന്ത്രിക്കപ്പെടുന്ന തന്റെ ചെറിയ ശാന്തമായ മുഖത്തിന്റെ മുഖംമൂടിക്ക് പിന്നിൽ ഒരു മന്ദഗതിയിലുള്ള പോരാട്ടം നടക്കുന്നതായി മിസിസ് സ്ലേഡിന് തോന്നി. "അവൾ ഇത്ര നന്നായി നിയന്ത്രണത്തിലാണെന്ന് ഞാൻ കരുതാൻ പാടില്ലായിരുന്നു," മിസിസ് സ്ലേഡ് ഏതാണ്ട് നീരസത്തോടെ ചിന്തിച്ചു. എന്നാൽ ഈ നിമിഷം മിസിസ് ആൻസ്ലി സംസാരിച്ചു. "നിങ്ങൾ എങ്ങനെ അറിഞ്ഞുവെന്ന് എനിക്കറിയില്ല. ഞാൻ ആ കത്ത് പെട്ടെന്ന് കത്തിച്ചുകളഞ്ഞു."

"അതെ; സ്വാഭാവികമായും നീ പറയും - നീ വളരെ വിവേകിയാണ്!" ഇപ്പോൾ പരിഹാസം തുറന്നിരുന്നു. "നീ ആ കത്ത് കത്തിച്ചുകളഞ്ഞാൽ, അതിനുള്ളിൽ എന്താണെന്ന് എനിക്ക് എങ്ങനെ അറിയാമെന്ന് നീ ചിന്തിക്കുന്നുണ്ടാകും. അത്രയേ ഉള്ളൂ, അല്ലേ?"

മിസിസ് സ്ലേഡ് കാത്തിരുന്നു, പക്ഷേ മിസിസ് ആൻസ്ലി മിണ്ടിയില്ല.

"ശരി, എന്റെ പ്രിയേ, ആ കത്ത് എഴുതിയത് ഞാനായതുകൊണ്ട് അതിൽ എന്തായിരുന്നുവെന്ന് എനിക്കറിയാം!"

"നീ എഴുതിയതാണോ?"

"അതെ."

അവസാനത്തെ സ്വർണ്ണവെളിച്ചത്തിൽ പരസ്പരം നോക്കി രണ്ടു സ്ത്രീകളും ഒരു മിനിറ്റ് നിന്നു. പിന്നീട് മിസ്സിസ് ആൻസ്ലി കസേരയിലേക്ക് ചാഞ്ഞു. "ഓ," അവൾ പിറുപിറുത്തു, കൈകൾ കൊണ്ട് മുഖം പൊത്തി.

മിസിസ് സ്ലേഡ് മറ്റൊരു വാക്കിനോ അനക്കത്തിനോ വേണ്ടി പരിഭ്രാന്തിയോടെ കാത്തിരുന്നു. ആരും വന്നില്ല, ഒടുവിൽ അവൾ പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു: "ഞാൻ നിങ്ങളെ ഭയപ്പെടുത്തുന്നു."

മിസ്സിസ് ആൻസ്ലിയുടെ കൈകൾ മുട്ടുകുത്തി. അവർ മറച്ച മുഖം കണ്ണുനീർ കൊണ്ട് നിറഞ്ഞിരുന്നു. "ഞാൻ നിന്നെക്കുറിച്ച് ചിന്തിച്ചിരുന്നില്ല. ഞാൻ ചിന്തിക്കുകയായിരുന്നു - എനിക്ക് അദ്ദേഹത്തിൽ നിന്ന് ലഭിച്ച ഒരേയൊരു കത്ത് അതായിരുന്നു!"

"ഞാനെഴുതി. അതെ; ഞാനെഴുതി! പക്ഷേ അവൻ വിവാഹനിശ്ചയം ചെയ്തിരുന്ന പെൺകുട്ടി ഞാനായിരുന്നു. അത് നിനക്ക് ഓർമ്മയുണ്ടായിരുന്നോ?"

മിസ്സിസ് ആൻസ്ലിയുടെ തല വീണ്ടും കുനിഞ്ഞു. "ഞാൻ സ്വയം ഒഴികഴിവ് പറയാൻ ശ്രമിക്കുന്നില്ല... എനിക്ക് ഓർമ്മ വന്നു..."

"എന്നിട്ടും നീ പോയോ?"

"എന്നിട്ടും ഞാൻ പോയി."

മിസിസ് സ്ലേഡ് തന്റെ വശത്ത് കുനിഞ്ഞിരിക്കുന്ന ചെറിയ രൂപത്തെ നോക്കി നിന്നു. അവളുടെ കോപത്തിന്റെ ജ്വാല ഇതിനകം അണഞ്ഞിരുന്നു, തന്റെ സുഹൃത്തിന് ഇത്ര ഉദ്ദേശ്യമില്ലാത്ത ഒരു മുറിവ് വരുത്തുന്നതിൽ എന്തെങ്കിലും സംതൃപ്തി ലഭിക്കുമെന്ന് അവൾ എപ്പോഴെങ്കിലും കരുതിയത് എന്തുകൊണ്ടാണെന്ന് അവൾ ചിന്തിച്ചു. പക്ഷേ അവൾക്ക് സ്വയം ന്യായീകരിക്കേണ്ടിവന്നു.

"നിനക്ക് മനസ്സിലായോ? ഞാൻ അത് കണ്ടെത്തി - ഞാൻ നിന്നെ വെറുത്തു, വെറുത്തു. നീ ഡെൽഫിനുമായി പ്രണയത്തിലാണെന്ന് എനിക്കറിയാമായിരുന്നു - എനിക്ക് ഭയമായിരുന്നു; നിന്നെ, നിന്റെ ശാന്തമായ വഴികളെ, നിന്റെ മാധുര്യത്തെ... നിന്റെ... ശരി, നിന്നെ വഴിയിൽ നിന്ന് മാറ്റാൻ ഞാൻ ആഗ്രഹിച്ചു, അത്രയേ ഉള്ളൂ. കുറച്ച് ആഴ്ചത്തേക്ക്; എനിക്ക് അവനെ ഉറപ്പാകുന്നതുവരെ. അങ്ങനെ അന്ധമായ കോപത്തോടെ ഞാൻ ആ കത്ത് എഴുതി... ഇപ്പോൾ ഞാൻ എന്തിനാണ് നിങ്ങളോട് പറയുന്നതെന്ന് എനിക്കറിയില്ല."

"എനിക്ക് തോന്നുന്നു," മിസ്സിസ് ആൻസ്ലി പതുക്കെ പറഞ്ഞു, "നീ എപ്പോഴും എന്നെ വെറുത്തുകൊണ്ടിരിക്കുന്നതുകൊണ്ടാകാം അത്."

"ഒരുപക്ഷേ. അല്ലെങ്കിൽ എനിക്ക് ഇതെല്ലാം മനസ്സിൽ നിന്ന് മാറ്റാൻ ആഗ്രഹിച്ചതുകൊണ്ടാകാം." അവൾ ഒന്ന് നിർത്തി. "നീ കത്ത് നശിപ്പിച്ചതിൽ എനിക്ക് സന്തോഷമുണ്ട്. തീർച്ചയായും നീ മരിക്കുമെന്ന് ഞാൻ ഒരിക്കലും കരുതിയിരുന്നില്ല."

മിസ്സിസ് ആൻസ്ലി വീണ്ടും നിശബ്ദതയിലേക്ക് വീണു, അവരുടെ മുകളിലേക്ക് ചാരി നിന്ന മിസ്സിസ് സ്ലേഡിന്, മനുഷ്യസംസർഗ്ഗത്തിന്റെ ഊഷ്മളമായ ഒഴുക്കിൽ നിന്ന് ഒറ്റപ്പെട്ടതിന്റെ, ഒരു വിചിത്രമായ ഒറ്റപ്പെടൽ അനുഭവപ്പെട്ടു. "നിങ്ങൾ എന്നെ ഒരു ഭീകരജീവിയായി കരുതുന്നു!"

"എനിക്കറിയില്ല... എന്റെ കൈവശമുണ്ടായിരുന്ന ഒരേയൊരു കത്ത് അതായിരുന്നു, എന്നിട്ട് നിങ്ങൾ പറയുന്നു അത് അവൻ എഴുതിയതല്ലെന്ന്"

"ഓ, നീ ഇപ്പോഴും അവനെ എത്രമാത്രം ശ്രദ്ധിക്കുന്നു!"

"ആ ഓർമ്മ എനിക്ക് വളരെ ഇഷ്ടമായിരുന്നു," ശ്രീമതി ആൻസ്ലി പറഞ്ഞു.

മിസിസ് സ്ലേഡ് അവളെ നിസ്സാരമായി നോക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ആ അടിയിൽ അവൾ ശാരീരികമായി തളർന്നുപോയതുപോലെ തോന്നി - അവൾ എഴുന്നേൽക്കുമ്പോൾ, കാറ്റ് അവളെ ഒരു പൊടിപടലം പോലെ ചിതറിച്ചേക്കാം എന്ന മട്ടിൽ. ആ കാഴ്ച കണ്ട് മിസിസ് സ്ലേഡിന്റെ അസൂയ പെട്ടെന്ന് വീണ്ടും ഉയർന്നു. ഇത്രയും വർഷമായി ആ സ്ത്രീ ആ കത്തിൽ ജീവിക്കുകയായിരുന്നു. അതിന്റെ ചാരത്തിന്റെ ഓർമ്മകൾ മാത്രം സൂക്ഷിക്കാൻ പോലും അവൾ അവനെ എത്രമാത്രം സ്നേഹിച്ചിട്ടുണ്ടാകണം! അവളുടെ സുഹൃത്ത് വിവാഹനിശ്ചയം ചെയ്ത പുരുഷന്റെ കത്ത്. ആ രാക്ഷസൻ അവളായിരുന്നില്ലേ?

"നീ അവനെ എന്നിൽ നിന്ന് അകറ്റാൻ പരമാവധി ശ്രമിച്ചു, അല്ലേ? പക്ഷേ നീ പരാജയപ്പെട്ടു; ഞാൻ അവനെ സൂക്ഷിച്ചു. അത്രയേ ഉള്ളൂ."

"അതെ. അത്രമാത്രം."

"ഇപ്പോൾ ഞാൻ നിന്നോട് പറഞ്ഞില്ലായിരുന്നെങ്കിൽ എന്ന് ഞാൻ ആഗ്രഹിച്ചു. നീ അങ്ങനെ ചിന്തിക്കുമെന്ന് ഞാൻ കരുതിയില്ല; നീയും രസിക്കുമെന്ന് ഞാൻ കരുതി. നീ പറഞ്ഞതുപോലെ ഇതെല്ലാം വളരെ മുമ്പാണ് സംഭവിച്ചത്; നീ അത് ഗൗരവമായി എടുത്തിട്ടുണ്ടെന്ന് കരുതാൻ എനിക്ക് ഒരു കാരണവുമില്ലെന്ന് നീ എനിക്ക് നീതി കാണിച്ചു തരണം. രണ്ട് മാസത്തിന് ശേഷം നീ ഹൊറേസ് ആൻസ്ലിയെ വിവാഹം കഴിച്ചപ്പോൾ എനിക്ക് എങ്ങനെ കഴിയും? നീ കിടക്കയിൽ നിന്ന് എഴുന്നേൽക്കാൻ കഴിഞ്ഞയുടനെ നിന്റെ അമ്മ നിന്നെ ഫ്ലോറൻസിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി വിവാഹം കഴിച്ചു. ആളുകൾ അൽപ്പം അത്ഭുതപ്പെട്ടു - അത് ഇത്ര പെട്ടെന്ന് കഴിഞ്ഞതിൽ അവർ അത്ഭുതപ്പെട്ടു; പക്ഷേ എനിക്കറിയാമായിരുന്നു എന്ന് ഞാൻ കരുതി. നീ അത് ദേഷ്യത്തോടെ ചെയ്തതാണെന്ന് എനിക്ക് ഒരു ആശയം ഉണ്ടായിരുന്നു - നീ ഡെൽഫിനേയും എന്നെയുംക്കാൾ മുന്നിലാണെന്ന് പറയാൻ. ഏറ്റവും ഗുരുതരമായ കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യുന്നതിന് കുട്ടികൾക്ക് എത്ര മണ്ടത്തരമായ കാരണങ്ങളുണ്ട്. നീ ഇത്ര പെട്ടെന്ന് വിവാഹം കഴിച്ചത്, നീ ഒരിക്കലും കാര്യമാക്കിയില്ലെന്ന് എന്നെ ബോധ്യപ്പെടുത്തി."

"അതെ. അങ്ങനെയാകുമെന്ന് ഞാൻ കരുതുന്നു," മിസ്സിസ് ആൻസ്ലി സമ്മതിച്ചു.

തലയ്ക്കു മുകളിലുള്ള തെളിഞ്ഞ ആകാശം മുഴുവൻ സ്വർണ്ണം കൊണ്ട് ശൂന്യമായിരുന്നു. അതിൽ സന്ധ്യ വ്യാപിച്ചു, പെട്ടെന്ന് ഏഴ് കുന്നുകളെ ഇരുട്ടിലാക്കി. അവരുടെ കാൽക്കീഴിലുള്ള ഇലകളിൽ വെളിച്ചം മിന്നിമറയാൻ തുടങ്ങി. വിജനമായ ടെറസിലേക്ക് പടികൾ വന്നും പോയും കൊണ്ടിരുന്നു - പടിക്കെട്ടുകളുടെ തലയിലെ വാതിൽക്കൽ നിന്ന് പുറത്തേക്ക് നോക്കുന്ന വെയിറ്റർമാർ, പിന്നീട് ട്രേകളും നാപ്കിനുകളും വൈൻ കുപ്പികളുമായി വീണ്ടും പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. മേശകൾ നീക്കി, കസേരകൾ നേരെയാക്കി. ദുർബലമായ ഒരു വൈദ്യുത വിളക്ക് മിന്നിമറഞ്ഞു. പൊടി കോട്ട് ധരിച്ച ഒരു തടിച്ച സ്ത്രീ പെട്ടെന്ന് പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു, അവളുടെ കീറിയ ബെയ്ഡെക്കറിനെ ഒരുമിച്ച് പിടിച്ചിരിക്കുന്ന ഇലാസ്റ്റിക് ബാൻഡ് ആരെങ്കിലും കണ്ടോ എന്ന് തകർന്ന ഇറ്റാലിയൻ ഭാഷയിൽ ചോദിച്ചു. അവൾ ഉച്ചഭക്ഷണം കഴിച്ച മേശയ്ക്കടിയിൽ വടികൊണ്ട് കുത്തി, വെയിറ്റർമാർ സഹായിച്ചു.

മിസിസ് സ്ലേഡും മിസിസ് ആൻസ്ലിയും ഇരുന്ന മൂല ഇപ്പോഴും നിഴലിലും വിജനമായും കിടക്കുകയായിരുന്നു. വളരെ നേരം അവരിരുവരും ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. ഒടുവിൽ മിസിസ് സ്ലേഡ് വീണ്ടും പറഞ്ഞു: "ഒരു തമാശയായിട്ടാണ് ഞാൻ അത് ചെയ്തതെന്ന് തോന്നുന്നു -"

"ഒരു തമാശയാണോ?"

"ചിലപ്പോൾ പെൺകുട്ടികൾ ക്രൂരന്മാരാണ്, അറിയാമല്ലോ. പ്രത്യേകിച്ച് പ്രണയത്തിലായ പെൺകുട്ടികൾ. നീ അവിടെ ഇരുട്ടിൽ കാത്തുനിൽക്കുകയായിരുന്നു, കാഴ്ചയിൽ നിന്ന് മാറി, ഓരോ ശബ്ദവും കേട്ട്, അകത്തേക്ക് കടക്കാൻ ശ്രമിച്ചിരുന്നു എന്നൊക്കെ ഓർത്ത് ആ വൈകുന്നേരം മുഴുവൻ ഞാൻ സ്വയം ചിരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നത് ഓർക്കുന്നു - തീർച്ചയായും പിന്നീട് നിനക്ക് ഇത്രയും അസുഖമാണെന്ന് കേട്ടപ്പോൾ ഞാൻ അസ്വസ്ഥനായിരുന്നു."

മിസ്സിസ് ആൻസ്ലി വളരെക്കാലമായി അനങ്ങാതിരുന്നിരുന്നില്ല. പക്ഷേ ഇപ്പോൾ അവൾ പതുക്കെ തന്റെ കൂട്ടുകാരിയുടെ നേരെ തിരിഞ്ഞു. "പക്ഷേ ഞാൻ കാത്തിരുന്നില്ല. അവൻ എല്ലാം ക്രമീകരിച്ചിരുന്നു. അവൻ അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു. ഞങ്ങളെ ഉടനെ അകത്തേക്ക് കടത്തിവിട്ടു," അവൾ പറഞ്ഞു.

മിസിസ് സ്ലേഡ് ചാരിയിരുന്ന സ്ഥാനത്ത് നിന്ന് എഴുന്നേറ്റു. "അതാ ഡെൽഫിൻ! അവർ നിന്നെ അകത്തേക്ക് കടത്തിവിട്ടു! ആഹ്, ഇപ്പോൾ നീ കള്ളം പറയുകയാണ്!" അവൾ അക്രമാസക്തയായി പൊട്ടിത്തെറിച്ചു.

മിസ്സിസ് ആൻസ്ലിയുടെ ശബ്ദം കൂടുതൽ വ്യക്തമായി, ആശ്ചര്യം നിറഞ്ഞു. "പക്ഷേ തീർച്ചയായും അവൻ അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു. സ്വാഭാവികമായും അവൻ വന്നു—"

"വന്നോ? നിന്നെ അവിടെ കണ്ടെത്തുമെന്ന് അവന് എങ്ങനെ മനസ്സിലായി? നീ വാശി പിടിക്കുന്നുണ്ടാകും!"

മിസ്സിസ് ആൻസ്ലി ആലോചിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നതുപോലെ മടിച്ചുനിന്നു. "പക്ഷേ ഞാൻ കത്തിന് മറുപടി നൽകി. ഞാൻ അവിടെ ഉണ്ടാകുമെന്ന് ഞാൻ അദ്ദേഹത്തോട് പറഞ്ഞു. അങ്ങനെ അദ്ദേഹം വന്നു."

മിസ്സിസ് സ്ലേഡ് കൈകൾ മുഖത്തേക്ക് ഉയർത്തി പറഞ്ഞു. "ഓ, ദൈവമേ - നീ ഉത്തരം പറഞ്ഞു! നീ ഉത്തരം പറയുമെന്ന് ഞാൻ ഒരിക്കലും കരുതിയില്ല..."

"ആ കത്ത് എഴുതിയത് നിങ്ങളാണെങ്കിൽ പോലും, അതിനെക്കുറിച്ച് ചിന്തിച്ചിട്ടില്ല എന്നത് വിചിത്രമാണ്."

"അതെ. ഞാൻ കോപം കൊണ്ട് അന്ധനായിരുന്നു."

മിസ്സിസ് ആൻസ്ലി എഴുന്നേറ്റു നിന്ന് തന്റെ രോമക്കുപ്പായം അവളുടെ മേൽ വരച്ചു. "ഇവിടെ തണുപ്പാണ്. നമ്മൾ പോകുന്നതാണ് നല്ലത്.... എനിക്ക് നിങ്ങളോട് ക്ഷമിക്കണം," അവൾ രോമങ്ങൾ തൊണ്ടയിൽ കെട്ടിപ്പിടിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

അപ്രതീക്ഷിതമായ ആ വാക്കുകൾ മിസിസ് സ്ലേഡിൽ ഒരു വേദന ഉളവാക്കി. "അതെ; നമ്മൾ പോകുന്നതാണ് നല്ലത്." അവൾ തന്റെ ബാഗും മേലങ്കിയും ശേഖരിച്ചു. "നീ എന്തിനാണ് എന്നോട് ക്ഷമിക്കേണ്ടതെന്ന് എനിക്കറിയില്ല," അവൾ പിറുപിറുത്തു.

മിസ്സിസ് ആൻസ്ലി തന്നിൽ നിന്ന് മാറി കൊളോസിയത്തിന്റെ ഇരുണ്ട പിണ്ഡത്തിലേക്ക് നോക്കി നിന്നു. "ശരി - കാരണം എനിക്ക് ആ രാത്രി കാത്തിരിക്കേണ്ടി വന്നില്ല."

മിസ്സിസ് സ്ലേഡ് ഒരു അടക്കമില്ലാത്ത ചിരി ചിരിച്ചു. "അതെ, എന്നെ അവിടെ അടിച്ചു. പക്ഷേ, ഞാൻ നിങ്ങളോട് അത് സഹിക്കാൻ പാടില്ലായിരുന്നു എന്ന് ഞാൻ കരുതുന്നു. ഇത്രയും വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞിട്ടും. എല്ലാത്തിനുമുപരി, എനിക്ക് എല്ലാം ഉണ്ടായിരുന്നു; ഇരുപത്തിയഞ്ച് വർഷമായി ഞാൻ അവനെ കൈവശപ്പെടുത്തി. അവൻ എഴുതാത്ത ആ ഒരു കത്ത് മാത്രമേ നിങ്ങളുടെ കൈവശം ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ."

മിസ്സിസ് ആൻസ്ലി വീണ്ടും നിശബ്ദയായി. ഒടുവിൽ അവൾ ടെറസിന്റെ വാതിലിനടുത്തേക്ക് ഒരു ചുവടുവച്ചു, തന്റെ കൂട്ടുകാരിയെ അഭിമുഖീകരിച്ച് തിരിഞ്ഞു.

"എനിക്ക് ബാർബറ ഉണ്ടായിരുന്നു," അവൾ പറഞ്ഞു, മിസിസ് സ്ലേഡിന് മുമ്പായി പടിക്കെട്ടിലേക്ക് നീങ്ങാൻ തുടങ്ങി.

* * * * * *